In Memoriam: Tom Seaver

Door

Vannacht werd bekendgemaakt dat zaterdag jongstleden de legendarische werper Tom Seaver is overleden. De Hall of Famer, die in 1969 met de Miracle Mets verrassend de World Series won, werd slechts 75 jaar. Vorig jaar kwam al naar buiten dat Seaver leed aan Lewy Body disease, een vorm van dementie. Deze ziekte is hem, in combinatie met COVID-19, fataal geworden.

ROOKIE OF THE YEAR

In de jaren ‘60 waren de New York Mets het lachertje van de Major League. Opgericht in 1962 om het vertrek van de Giants en Dodgers naar de westkust op te vangen, bleven de Mets seizoenenlang het lelijke eendje van de competitie. Vanaf ‘67 gloorde er echter een sprankje hoop. De oorzaak daarvan was een jonge, blonde werper uit Californië: Tom Seaver. In zijn eerste jaar mocht hij niet alleen de organisatie vertegenwoordigen in de All-Star Game, maar werd hij aan het eind ervan bovendien gekroond tot Rookie of the Year.

MIRACLE METS

Nadat de Mets in hun eerste zeven vijfmaal op een tiende (en laatste) en tweemaal op een negende plek in de National League waren geëindigd, werd in ‘69 aan de hand van een ontketende Seaver plots de nieuw opgerichte NL East gewonnen. Nadat vervolgens de Atlanta Braves van Henry Hammerin’ Hank Aaron in de eerste editie van de National League Championship Series werden geklopt, wachtten in de World Series de Baltimore Orioles.

“Kid, I know who you are, and before your career is over, I guarantee you everyone in this stadium will, too.”
– Hank Aaron

TOM TERRIFIC

Met spelers als Boog Powell en de twee Robinsons, Frank en Brooks, waren de O’s vooraf de gedoodverfde favoriet. Nadat Seaver in de Game 1 zijn meerdere nog had moeten erkennen in Mike Cuellar, revancheerde hij zich in Game 4 met 10 geweldige innings, waarin hij slechts één run incasseerde. De Mets wonnen de series met 4-1 en waren in één jaar van laughing stock tot kampioen uitgegroeid. De Miracle Mets en Tom Terrific stonden definitief op de kaart.

CY YOUNG

Het uitstekende seizoen leverde Seaver een Cy Young Award op. Bijna had hij ook de MVP Award mee naar huis genomen, maar in een nek-aan-nek-race legde het nipt af tegen de vorig jaar overleden Giant Willie McCovey. Het zou de eerste van Seaver’s drie Cy Youngs worden. Daarnaast kwam hij uit in 12 All-Star Games: tien daarvan in dienst van de Mets en zijn laatste twee als lid van de Big Red Machine, de club waaraan hij gedurende het seizoen van 1977 was verhandeld in een trade die later tot ‘Midnight Massacre’ werd uitgeroepen in de New Yorkse media. Later in zijn carrière zou Seaver ook nog de kleuren verdedigen van de Chicago White Sox en de Boston Red Sox.

HALL OF FAME

In totaal was Seaver 19 seizoenen actief in de Major League. Daarin kende hij opmerkelijk weinig blessureleed. Dit had hij te danken aan zijn werptechniek. Hij haalde veel van zijn kracht uit zijn benen. Hij maakte zo’n machtige stap naar voren, dat zijn rechterknie vaak over de grond schraapte. Het leverde hem vaak een besmeurde broek op, maar hield zijn werparm intact. Dit stelde hem in staat om een indrukwekkende lijst aan statistieken op te bouwen. Hij won in totaal 311 wedstrijden, gooide 3.640 strikeouts en kwam over zijn gehele carrière tot een ERA van 2.86. In 1992 werd hij opgenomen in de Hall of Fame. Maar liefst 98,8% van de stemmers schreef zijn naam op hun ballot. Dat was een record en zou dat blijven tot Ken Griffey Jr. 24 jaar later een half procentje meer stemmen kreeg.

“My idea of managing is giving the ball to Tom Seaver and sitting down and watching him work.”
– Sparky Anderson

SPORTS CELEBRITY

Naast zijn indrukwekkende prestaties op het veld, was hij ernaast ook een geweldige ambassadeur voor de sport. In zijn dagen als Met werden hij en zijn echtgenote Nancy bekende New Yorkers. De titel van een artikel over het stel luidde in die tijd: “Tom & Nancy Seaver: America’s Very Own Beautiful Couple”. Seaver stond bekend als een charmante gentleman en met zijn werkethos vormde hij een inspiratiebron voor zijn teamgenoten. Bovendien vertegenwoordigde hij jarenlang zijn teamgenoten in de spelersvakbond, waarbij hij nauw betrokken was bij het afschaffen van de reserve clause en de introductie van free agency.

EINDE VAN THE FRANCHISE

Dat laatste luidde overigens ook zijn vertrek in uit Queens. Terwijl de pitcher op het punt stond een nieuw en sterk verbeterd contract te tekenen bij de Mets, verscheen er een column in The Daily News van Dick Young, waarin deze zijn zure pijlen richtte op Toms vrouw Nancy, die jaloers zou zijn op de verdiensten van Nolan Ryan. Omdat Seaver vermoedde dat Mets-eigenaar M. Donald Grant, die een nauwe band onderhield met de machtige columnist, de ware genius achter dit moddergooien was, drong hij aan op een transfer. De speler die ook wel The Franchise werd genoemd vertrok naar Cincinnati.

ANOTHER MIRACLE METS

Zijn laatste wedstrijd beleefde een 41-jarige Seaver toevalligerwijs als tegenstander van de Mets. Hoewel hij door de Red Sox niet was opgenomen op hun roster voor de World Series van ’86, stond hij die dag wel in hun dugout. Van die plek zag hij de ook nog niet zo lang geleden overleden Bill Buckner een rollertje van Mookie Wilson door zijn benen laten glippen. Na 17 jaar mochten de Mets weer een titel vieren, maar ditmaal stond de man die zij liefkozend The Franchise hadden genoemd aan de andere kant.

41 TOM SEAVER WAY

Toen de Mets vorig jaar vierden dat het 50 jaar geleden was dat zij voor het eerst de World Series wonnen, werd onthuld dat het adres waaraan Citi Field gelegen is veranderd zal worden naar 41 Tom Seaver Way. 41 was het rugnummer van de pitcher. De organisatie heeft dit nummer al lange tijd geleden retired. Bovendien zal er een standbeeld van het clubicoon voor het stadion geplaatst worden. Helaas is dus nu gebleken, dat Tom Seaver dus zelf niet meer de onthulling zal bij kunnen wonen.

Coverfoto: Associated Press

1 Reactie
  1. Peter Jongeneel 7 maanden ago

    Mooi geschreven artikel, Sander! Blijft altijd slikken als aansprekende persoonlijkheden ons ontvallen. In dit geval Tom Seaver

Comments are closed.

Ook leuk om te lezen